Back on the road again / Welcome home

Door Hans van den Essenburg



De Amsterdamse band Powerplay is als een fenix uit haar as herrezen. Na een jarenlange sluimerende stilte besluiten Jan van der Meij, Ivo Severijns en Ramon Rambeaux (ja die van het kaasje!) de draad weer op te pakken met een unplugged-cd die inmiddels net is opgenomen in de New Road Studio's in Wijchen en op 11 maart uitkomt.
Jan van der Meij, de motor van de band, speelde in zijn eerste band Garden toen hij pas achttien was. Jan is een echt podiumdier en songsmid in hart en nieren. Naast nummers voor Powerplay schrijft hij songs voor Dilana Smith, Frederique Spigt, Manuela Kemp en werkt hij aan een heuse folk-opera over Amsterdam Oud West.

What you need is a rock'n'roll band.
"Toen ik begon te spelen met Garden speelden we in de omgeving van Amsterdam, in jeugdcentra, de Melkweg en Paradiso. We maakten al eigen nummers, een beetje Westcoast-achtig a là the Doors, met veel improvisaties. Vitesse had ik live gezien met Rob ten Bokum op gitaar. Dat sprak me wel aan, en ik dacht: "Dat kan ik ook." Op een gegeven moment las ik een advertentie dat Vitesse nieuwe muzikanten zocht. Ik kreeg Herman van Boeyen aan de lijn. Ik was net te laat, maar hij noteerde mijn nummer en een half jaar later met kerst belde hij terug. Er deden veertien gitaristen auditie waaronder Ferdy Karmelk en ik. Ik ben het toen geworden. In Vitesse heb ik het vier jaar volgehouden, dat is een absoluut record. In die tijd was ik echt een broekie. Van Herman heb ik erg veel geleerd. Hoe je in een band moet doordouwen, de mentaliteit die je moet hebben om een band "on the road" te zetten, hoe je een set opbouwt, de spanning en hoe je afsluit. Ook hoe je nummers schrijft. Als je denkt dat je klaar bent, dan moet je alles nog tien keer omdraaien. En hoe het nummer voor een publiek werkt. Je werd er af en toe stapelgek van, je moest met je kop door de muur. Het is typisch Hollands om maar kort met je nummers bezig te zijn en dan is het klaar, terwijl het dan pas begint. Herman ging echt tot op het tandvlees, op zijn Amerikaans, maar als je dan optreedt klikt het ook.

Do it yourself
We hadden een platencontract bij Bovema Negram en brachten ons eerste album Out In The Country uit in de bezetting: Herman van Boeyen (drums, zang), Rudy de Queljoe (gitaar), Wilco Toeroe Leerdam (bas) en ik op zang en gitaar. Een heel gekleurde bezetting. Voor mijn gevoel heeft die eerste periode tien jaar geduurd, we speelden soms wel zeven keer per week! Het was echt de punkperiode met een do-it-yourself houding. Herman was daar erg fanatiek in. Je kunt nu ook nog wel veel spelen, maar dan nog steeds voor hetzelfde geld als tien jaar geleden! Nu doet een band als Kane na de release van de plaat tien grote optredens, en dat is het. Dat komt ook door de mogelijkheden van de videoclip. Iedereen kent je single en je hebt een grote zaal eerder vol. Bij Vitesse zaten we nog vier, vijf keer per week met zijn allen in het busje. Als we naar Duitsland reden dan zaten we zo'n zes uur op elkaars lip. Dan gaat het hard met een band en word je ook behoorlijk uitgewoond. Vandaar die snelle bezettingswisselingen. Rond het album Rock Invader was Vitesse al bijna een trio.

Powerplay
In Amsterdam was een nachtclub, de Citadel. Daar speelden twee ventjes, Peter van Straaten op bas en Leon Klaasse op drums. We hadden afgesproken dat we een keer samen wat zouden gaan doen. Het laatste jaar Vitesse, waar Peter inmiddels ook in zat, was een enorm chaotische periode. (Herman, red) Brood zat aan alle muzikanten te trekken. Hij nam Peter mee en als reactie daarop zei Herman van Boeyen: "Ik ga weer alles zelf zingen en de zaken strakker aanpakken." Ik wilde niet meer terug, want ik had nog maar zes nummers die ik mocht zingen. Dat was de nieuwe "policy". Het werd ineens ook Herman van Boeyens Vitesse, hij wilde een soort Herman Brood zijn. Ik ben toen na een maand met Leon en Peter de studio ingedoken en drie maanden later was de single Love Can Break Your Heart een feit. We hadden een geweldige tijd samen, het klikte gewoon, alles wat we bedachten werkte. Het heilige vuur brandde volop en dat heb je nodig om er te komen."
Het waren de hoogtijdagen van The Police. Trio's waren populair en niet al te lang na de debuutsingle lag het album Avanti in de winkels, een tijdloze plaat waarin Jan's Beatle-roots naar boven komen. Na het mini-album Noises & Voices viel het doek voor het trio: Peter en Leon gingen naar Amerika om daar hun geluk te vinden. Jan ging door en kwam sterk terug met Walk On The Wire, Powerplay in viermans bezetting met keyboards en een meer op de Amerikaanse rockmarkt gerichte sound. Na het album Hypnotized bij Van records werd het stil.

Welcome Home
Over zijn nieuwe cd: "Ik heb altijd al een unplugged-plaat willen maken. Denk aan Clapton, Earring en Bryan Adams, het zijn versies van bekende nummers in een heel ander jasje en dat hééft iets. Je zet die platen thuis ook vaker op dan een heftig geproduceerde plaat. In de tekst van het titel nummer Welcome Home zit in het refrein de zin: "Let's get back to basics" en dat is waar het voor mij allemaal om draait, terug naar de basis. Lekker spelen met mensen die je vrienden zijn. Voor deze plaat nodig ik ook gasten uit waaronder gitarist Mark Boon (zelf ook ooit Vitesse-lid). Ik heb een selectie gemaakt van twintig nummers waaronder Runnin' And Hiding, Love Can Break Your Heart, Living By The Day (wat ik had geschreven voor Dilana Smith), Make it Alone, One Summernight en Sailing. We nemen drie dagen achter elkaar alles live op, inclusief de soundchecks en dan gaan we daaruit de beste versies selecteren. Het kan dus zijn dat er nog bepaalde nummers afvallen.

Pitch! is verkrijgbaar in Arnhem bij o.a. Katoenclub, De Kroeg, De Maan, Podium, Stoertebeker, Willemeen, Goudvishal, Jacobiberg, Stichting voor Kunst en Cultuur Gelderland. Binnenkort op zo'n 60 adressen in Arnhem en 80 in Nijmegen.